تابلو آینه گل و مرغ

آینه کاری سنتی ایرانی ساختن طرح های منظم، متقارن و هندسی با استفاده از قطعات بزرگ و کوچک آینه برای تزئین سطوح داخلی سازه است. به این شکل که آینه های برش خورده را به شکل هندسی، خوشنویسی یا شاخ و برگ با هم جمع می کنند با الهام از گل ها و گیاهان دیگر.

این باعث ایجاد یک سطح درخشان و زیبا می شود که با وجوه پیچیده پوشیده شده و نور را به عنوان الگوهای انتزاعی پیچیده یا بازتاب های درخشان منعکس می کند. علاوه بر کاربرد تزئینی ، از این هنر به عنوان پوششی با دوام و محکم برای فضای داخلی ساختمان استفاده می شود

کاربرد آینه کاری سنتی ایرانی در معماری ایران

در دوره های زند و قاجار، این صنعت را در قاب پنجره ها، دیوارها، سقف ها و ستون ها در آلاچیق ها و خانه های خصوصی، چای خانه ها و همچنین بناهای سلطنتی و زیارتگاه ها اعمال می کردند. مجموعه حرم زیارتی شاه چراغ در شیراز، دارای کاربرد گسترده ای از آئینه کاری است. همچنین به عنوان در طراحی نما ی خارجی و در آستانه نیمه گنبدی که ورودی تالارها، حیاط ها، باغ ها و استخرهای منعکس کننده را نشان می دهد، به نظر می رسد .

که از این هنر کمال استفاده را برده اند. اولین ظهور هنر آینه کاری در معماری سنتی ایران تزئین ایوان خانه شاه طهماسب صفوی در قزوین بود. از این هنر برای تزئین کاخ ها و عمارت های سلطنتی بسیار استفاده می شد. زیباترین و معروف ترین این کاخ ها “آینه خانه” (ائینه خانه) در اصفهان بود زیرا از آینه های بسیار زیادی برای تزئین فضای داخلی این کاخ استفاده شده است. آینه کاری سنتی روی سقف ، ستون ها و دیوارهای ایوان و سالن پذیرایی اصلی با تکه های کوچک آینه انجام شده بود.

کاربرد آینه و هنر آینه کاری سنتی در بنا

آینه تنها به صورت پوسته ای تزئینی در فضاهای بسته و گاه نیم باز به کار رفته است ، هر چند کاربرد آینه در مواردی محدود و طی قرون اخیر صورت گرفته و مصادیق آن را بیشتر در بناهای خاصی  یعنی در مساجد و  قصرها و خانه های اعیان می توان مشاهده کرد ، اما این محدودیت استفاده از مقام و موقعیت این هنر نمی کاهد بلکه شاید بر عکس  آن را با ارزش و معتبر جلوه دهد.

از آینه کاری گاهی برای تلطیف اجزای یک نقش یا کاربندی و یا جزئی از یک فضا بهره گرفته شده است لیکن نمود پر قدرت و حیرت انگیز آن تنها هنگامی آشکار می گردد که کل سطوح یک فضا را در بر گیرد. صناعت ظریف هنر  آینه کاری همواره با صرف هزینه زیاد، دقت فراوان و فن آوری پیچیده ای همراه بوده است اما نتیجه کار اغلب آن چنان درخشان است که در راه حصول به آن هر مشکلی آسان می نماید. برای درک کیفیت  حاصل از آینه کاری باید اندکی در آن تأمل کرد.

هنگامی که انسان در مقابل یک سطح آينه کاري شده قرار می گیرد نخستین نکته ای که توجه را جلب می کند عدم تشکیل تصویری کامل در سطح ائینه هاست. آینه کاری کل شی، روبه رو را منعکس نمی سازد گویی به طرزی از این کار طفره می رود و تصویر را پاره پاره می کند و مجموعه ای گنگ و مبهم پدید می آورد . این کیفیت ، بی شک ناشی از انتخاب آگاهانه هنر او آینه را تکه تکه کرده و در سطوح و زوایای متفاوت پهلوی هم نشانده و با این عمل به عمد از تشکیل تصویر جلوگیری کرده است.

برای درک علت کار او کافی است در ذهن خود لحظاتی چند، ائینه ای صاف را جانشین سطح آینه کاری پرشكنج کنیم. صحنه به کلی دگرگون می شود. در این وضعیت، تصویر كامل افراد و اشیا و وجوه فضا در آینه انعکاس می یابد. انسان تصویر خود را می بیند و حضور خود را احساس می کند و معرفت عمیقی که در وجود هنرمند وجود دارد آشکار می گردد

او از قابلیت های بالقوه ماده به خوبی بهره گرفته  ضد آن را پدید آورده است. ائینه ای که طبیعتش وسیله نوری و نشان دادن تصاویر است در دست او به شکننده تصاویر بدل گشته است. آینه در این جا تصوير ظاهر عالم را حذف می کند و گویی آنچه به جایش می نشاند تصویری از باطن آن است تصویری مبهم اما با شکوه مجموعه ای بافته از نور.